ظاهر اين است كه واجب به وجوب شرعى بوده باشد . مقام ثانى در بيان امور مستحبهء متعلقه به ركوع است بدان كه مستحب در مقام چند چيز است : اول : تكبير به جهت ركوع است ، و مراد به تكبير در اين مقام تكبيرى است كه بعد از فراغ از قرائت يا بعد از قنوت يا بعد از فراغ از تسبيحات بدل قرائت گفته مىشود . و اين تكبير از مستحبات و آداب ركوع است ، و قول به وجوب اين تكبير چنانچه ظاهر مىشود از صاحب مراسم « 1 » و حكايت شده از ابن ابي عقيل ضعيف و شاذ است . ظاهر اين است كه استحباب اين تكبير در حال قيام و انتصاب است . پس اتيان به اين در حال هوي به ركوع شرعى آن ظاهر نيست ، و شهيد ثانى در شرح ارشاد و شرح نفليه دعوى شهرت بر اين مطلب فرموده ، اگر چه جماعتى از فقهاء حكم به استحباب آن فرموده‌اند ، اگر چه حال هوي به سوى ركوع بوده باشد ، و لكن تمام نيست بلكه بعد از فراغ از تكبير منحنى مىشود به قصد ركوع ، و مستحب است در حال تكبير رفع يدين نمايد به نحوى كه در مباحث تكبيرة الاحرام بيان شد . دوم : وضع يدين است به ركبتين . بدان كه گذاشتن دست بر زانو در حال ركوع واجب نيست ، پس ترك آن موجب بطلان نماز نمىشود ، و لكن مستحب مؤكد است ، اخلال به آن با امكان مناسب نيست ، و ظاهر اين است به

--> « 1 » مراسم سلار ص 71 .